Thursday 14 November

Preek Bisschop tijdens de priesterwijding Guillaume Woei A JinHet is een bijzonder grote vreugde dat wij met de wijding van Guillaume na 18 jaren weer een priester uit Suriname mogen wijden. Het heeft evenwel enige tijd geduurd voordat hij de definitieve keuze maakte om priester te worden. Toen hij echter eenmaal de keuze gemaakt had, ging alles in een snel tempo. In mijn periode als pastoor van de Alfonskerk merkte ik reeds dat Guillaume heel secuur en vol ijver participeerde als organist en als lid van de liturgiegroep. Hij was multi-inzetbaar maar kon af en toe ook erg formeel zijn, waarover ik enigszins bezorgd was. Echter heeft hij onlangs in een interview getoond genoeg zelfkennis te hebben en aangegeven dat hij veranderd is. Tijdens zijn vorming heeft hij geleerd geduld te hebben met de zwakheden van anderen en dat je met iedereen moet proberen samen te werken.

Uit zijn keuze van de lezingen van vandaag merk ik dat Guillaume helemaal in lijn is met de fundamentele en preferentiële keuze van de kerk voor de armen. Dat is de lezing uit Jesaja 61. Verder dat een priester wordt genomen uit het volk om het volk te dienen. Hebreeën 5 onderstreept het feit dat de priester geen supermens is, maar eveneens behept is met eigen zonden. Het evangelie benadrukt vooral het priestertekort in ons land en eigenlijk overal: “De oogst is groot maar de arbeiders zijn er weinig.” Dat was trouwens ook het evangelie dat ik 33 geleden koos en in die 33 jaren is de oogst groter geworden en het aantal arbeiders gedecimeerd.

Guillaume wordt priester in de lokale context van armoede en priestertekort en op wereldniveau de context van ongekende snelle veranderingen. Daarbij komt nog dat hij priester wordt in een tijd waar de kerk door grote beroering gaat vanwege de vele schandalen van seksueel misbruik door geestelijken. Hoewel de kerk een positie van ‘zero tolerance’ heeft ingenomen en het om een heel klein aantal gaat zal deze crisis de kerk nog eeuwen achtervolgen. Sommigen zeggen dat deze crisis de grootste is binnen de katholieke kerk sinds de reformatie. Paus Franciscus heeft naar de diepere oorzaken gezocht van deze crisis. Wat zou binnen het instituut zelf de oorzaak kunnen zijn van zo een ingrijpend falen? Dit falen ondermijnt immers de geloofwaardigheid van de hele kerk. De oorzaak volgens Paus Franciscus, en ik kan hem mij daarin geheel terugvinden, is het klerikalisme.

Wat is klerikalisme? Klerikalisme is een ideologie die aan de geestelijkheid meer macht toekent dan haar rechtens toekomt. De twee woorden waarvoor ik speciale aandacht vraag in deze definitie zijn: ideologie en macht.

Ik heb mijn intellectuele vorming gehad in de jaren zestig en zeventig waar ik de dodelijke gevolgen van een blinde ideologie dagelijks op het TV journaal kon zien. De wereld was verdeeld in een communistische en een kapitalistische ideologie. Door ideologie gedreven werden honderden oorlogen, coups en tegencoups in landen in Afrika en Latijns Amerika gevoerd waaronder ook Suriname in de jaren ’80. Het leven van mensen deed er niet toe, waarden en normen golden niet. Het enige wat gold was de strijd en behoud van macht. Het ergste van een ideologie is dat de mensen die daarin gevangen zitten niet onderkennen dat hun gedrag bepaald wordt door een ideologie. Zij menen te handelen als vrije individuen. We dienen altijd alert te blijven en de ideologie analyseren van waaruit mensen denken en handelen.

Het tweede woord waarvoor ik uw aandacht vraag, is macht. Vroeger dacht ik dat geld en rijkdom de grootste motivator waren van de mens. Naarmate ik ouder word, weet ik zeker dat het macht is. De strijd om het behoud van macht is de grootste menselijke drijfveer. Het seksueel misbruik bij geestelijken, incest in gezinnen, verkrachting en molest hebben allemaal uiteindelijk te maken met machtsmisbruik.

Het klerikalisme als ideologie hield in dat de geestelijken zichzelf zagen als oppermachtig, door de grote aantallen waren ze zelfvoorzienend, zij achtten zichzelf superieur en verheven boven de zondige wereld. Klerikalisme zorgde ervoor dat geestelijken zichzelf zagen als een elite club die exclusief toegang hadden tot God en die de eigen belangen moest beschermen.

Klerikalisme heeft geen plaats in de kerk geïnspireerd door evangelische waarden. Het kerkmodel van het tweede Vaticaanse concilie is het pelgrimerende volk van God. Verder is de kerk geïncarneerd in deze wereld. Niet langer een triomfalistische en buitenaardse kerk die zich superieur achtte aan de wereld of gescheiden van de zondige wereld. Het klerikalisme gaat geheel in tegen de dienende kerk die Jezus introduceerde door bij het laatste avondmaal door de voeten van de leerlingen te wassen. Binnen het klerikalisme zagen priesters zichzelf als onfeilbaar, heroïsche ‘lone rangers’ en hadden zelfs een Messias complex, m.a.w. zij hadden het idee dat zij in hun eentje de wereld konden redden.

Als wij een symptoom willen bestrijden moeten wij de oorzaak wegnemen. Paus Franciscus heeft de oorzaak durven noemen en geeft op velerlei verfrissende manieren aan hoe de priesters weer kunnen beantwoorden aan de oorspronkelijke en authentieke roeping.

De lezing uit Hebreeën gaat helemaal in tegen het klerikalisme. Het zegt immers: “Elke hogepriester wordt genomen uit de mensen en aangesteld voor de mensen.” Hier is geen sprake van een superieur machtsdenken. “Hij [de priester] is in staat onwetenden en dwalenden geduldig te verdragen daar hij zelf ook aan zwakheid onderhevig is.” Iedere priester moet door zelfkennis zijn eigen grenzen leren kennen en zal leren zijn priesterlijke taak in partnerschap met anderen te vervullen. Een priester is geen superman, of ‘lone ranger’. Jezus zond zijn leerlingen twee aan twee voor zich uit om te evangeliseren. Om het vele werk voor de parochie te kunnen doen moeten priesters tijd maken voor elkaar. Broederlijke correctie maar bovenal vriendschap tussen priesters is nodig voor inspirerend leiderschap. De priester die uit de heilige schrift naar voren komt is een die samen werkt met de gemeenschap die hij dient. Ik weet dat ook de gelovigen gewend geraakt zijn aan klerikaal model van kerkzijn. Het dak lekt, de pater moet het oplossen, de kinderen moeten catechese lessen, de pater moet het oplossen etc. De pater is een duizendpoot, kan alles en weet alles, kan niet moe of boos worden. Dat beeld moet voorgoed verdwijnen. De priester is ook maar een mens.

Guillaume wordt priester gewijd. Hij wordt apart gezet om te dienen maar moet weten dat hij nooit apart staat van de gemeenschap van waaruit hij komt. Hij wordt gewijd om te verkondigen maar moet weten dat hij de eerste hoorder moet zijn van het woord dat hij verkondigt en dat hij open moet staan voor wat de parochianen beluisteren in het evangelie. Hij wordt gewijd om voor anderen te bidden en hen zegenen, maar moet weten dat hij ook de zegen en het gebed van de gemeenschap nodig heeft. Hij wordt gewijd om leiding te geven, maar zal ook open moeten staan om geleid te worden door de mensen die hij dient.

Het tegenovergestelde van de klerikale kerk is het model van Paulus waar hij zegt dat de kerk één lichaam is met vele ledematen. Een lichaam waar alle ledematen even waardevol zijn. Het hoofd is niet superieur aan het lichaam en de ogen niet belangrijker dan een ander orgaan. Allen hebben elkaar nodig en lijdt een deel dan lijden alle delen. Als we zo priester zijn zullen wij de geloofwaardigheid van de kerk herwinnen.

Guillaume wordt gewijd in de mondiale context van snelle veranderingen. Soms zegt men wel smalend dat het enige constante is dat alles constant verandert. Goed beschouwd zijn de veranderingen slechts uiterlijke veranderingen in de techniek en wetenschap. We leven tegenwoordig in wat men noemt een ‘kenniseconomie’. Kennis alleen is onvoldoende om een rechtschapen mens te zien. De snelle veranderingen en ontwikkelingen komen de rijken en machtigen ten goede. Want hoewel de schadelijke oorzaken van klimaatsveranderingen veroorzaakt worden door de rijke machtige landen, zijn het toch de armen en de natuur die prijs moeten betalen. De keuze van de lezing uit het boek Jesaja 6 zal voor Guillaume een aansporing zijn om de armen te helpen, om niet ten onder te gaan aan de snelle veranderingen en de levensstijl van de rijken. De verkondiging van de blijde boodschap kunnen wij sinds Paus Franciscus niet beperken tot mensen maar heel de schepping moet verlost worden van de machten van de dood en een cultuur van de dood.

Guillaume wordt ook gewijd in de lokale context van de ‘oogst is groot maar de arbeiders zijn er weinig’. Er is veel te doen in ons bisdom maar Guillaume moet zich ervan bewust zijn dat hij geen superman is en geen messias. Toen ik als jonge priester vier of vijf zaken tegelijk wilde aanpakken, keek Mgr. Zichem mij glimlachend aan en vroeg: “Jij wil toch nog lang en gelukkig priester zijn?” Ik snapte er niets van en bleef hem vragend aankijken, waarop hij zei: “God zal je genoeg tijd geven om te doen wat Hij wil”. Uiteindelijk komt het erop aan dat je als priester gelukkig bent en dat je anderen gelukkig maakt met je leven.

Ik wens Guillaume een lang en gelukkig priesterleven!

Download hier de preek in PDF

 

Dear Guillaume, Mr. and Ms. Woei A Jin,

Preek van mgr K. Choennie bij de priesterwijding van Guillaume Woei A JinIt is an especially great joy that after 18 years we can once again ordain a priest from Suriname. Everyone is joyful and I can imagine that the Chinese community is overjoyed. From the testimony of his brother Raoul we know that at a very early age Guillaume played priest and used Parbo beer coasters as hosts. It did take some time, however, before he made the definitive choice to become a priest. When he had finally the choice, everything went at a fast pace. During my time as parish priest of St. Alphonsus parish, I already noticed that Guillaume was very precise and zealous in his participation as organist and as member of the liturgy group.

He was multi talented but at times he could also be very formal. I already saw then that he had the qualities to become a priest, but I was somewhat concerned about the formal part. Fortunately, in an interview recentely he demonstrated that he has enough self knowledge and in that article he said that he has changed. He says himself that he adds more water to the wine. He is no longer always so unyielding, which he was in the past. In his formation he learned to be patient with the weaknesses of others and that you should try to work together with everyone.

From his choice of readings today, I notice that Guillaume is completely in line with the fundamental and preferential option of a church for the poor. That is the reading from Isaiah 61. Furthermore, that a priest is selected from the people to serve the people. Hebrews 5 underscores the fact that the priest is not super human, but also has his own sins. The Gospel especially emphasizes the shortage of priests in our country and, in fact, everywhere: “The harvest is plenty, but the labourers are few.” That was also the Gospel passage which I chose 33 years ago and in those 33 years the harvest has become even greater while the number of labourers is decimated.

Guillaume becomes a priest in the local context of poverty and shortage of priests, and on a global level in the context of unprecedented fast changes. Added to that, he becomes a priest in a time when the church is experiencing great turmoil because of the many scandals of sexual abuse by members of the clergy. Even though the church has adopted a policy of ‘zero tolerance’ and in reality it concerns only a very small number, this crisis will haunt the church for ages. Some say that this crisis is the greatest within the Catholic church ever since the Reformation. Pope Francis has sought to find the deeper causes of this crisis. What could be the cause within the institute itself for such far-reaching failure? After all, this failure undermines the credibility of the whole church. The cause, according to pope Francis – and I agree wholeheartedly – is clericalism.

What is clericalism? Clericalism is an ideology which affords the clergy more power than it rightfully deserves. The two words in this definition to which I would like to pay special attention are ideology and power.

I received my academic formation during the sixties and seventies, where I saw the deadly consequences of a blind ideology almost daily on television. The world was torn apart between a communist and a capitalist ideology. Driven by ideology, hundreds of wars, coups and counter coups were waged in countries in Latin America and Africa, among which also Suriname in the eighties. The lives of people did not matter, values and norms had no worth. All that mattered was the battle and preservation of power. The worst part about ideology is that the people who are trapped in it do not acknowledge that their behaviour is determined by an ideology. They presume to act as free individuals. I hope that all of you will always remaind on guard and will alwasy be able to analyse the ideologies from which people think and act.

The second word for which I ask your attention is power. Long ago, I thought that money and wealth where the greatest motivators of the human person. As I get older, I am convinced that it is power. The battle to preserve power is the greatest human incentive. Sexual abuse by clergy, incest in families, rape and sexual assault all have ultimately to do with abuse of power.

Clericalism as an ideology meant that the clergy saw themselves as all powerful, due to their great numbers they became self-sufficient, they considered themselves as superior and elevated above a sinful world. Clericalism caused that the clergy saw themselves as an elite club who had exclusive access to God and which had to protect its self interests.
Clericalism has no place in a church that is inspired by Gospel values. The model of church of the Second Vatican Council is one of a pilgrim people of God. Furthermore, the church is also incarnated in this world. No longer a triumphalistic and alien church which considers itself superior to the world or separated from a sinful world. Clericalism is totally opposed to the servant church which Jesus inaugurated by washing the feet of the disciples at the Last Supper. Within clericalism, priests saw themselves as unfallible, heroic lone rangers and even had a Messiah complext. In other words: they had the idea that they could save the world on their own.

You can understand that if you wish to address a symptom, you must eliminate the cause. Pope Francis has dared to name the cause and offers many refreshing ways in which priests can once again fulfill their original and authentic.

Guillaume: the reading from Hebrews, which you chose, goes totally against clericalism. This reading says after all: “Every high priest is taken from among the human beings and is appointed to act on their behalf.” Here there is no mention of a superior power thinking. The same chapter says: “He [the priest] can sympathise with those who are ignorant or who have gone astray, because he too is subject to the limitations of weakness.” Every priest must learn, through self knowledge, what his own boundaries are and will learn to fulfill his priestly ministry in a partnership with others. A priest is not a superman or lone ranger. Jesus sent out the disciples in pairs to evangelize. To manage the many tasks of the parish, priests must make time for each other. Fraternal correction, but above all friendship between priests is necessary for inspiring leadership. The priest who emanates from Scripture is one who collaborates with the community which he serves.

I also know that the faithful have become accustomed to the clerical model of being church. The roof is leaking: father has to take care of it; the children need catechesis: father will look after it; etc. The priest is a centipede, he can do all and he knows all, he cannot get angry or tired. This image has to disappear for good. The priest is also just human.

Guillaume: you will be ordained to the priesthood. You are set apart to serve, but always remember that you never stand apart from the community from which you come. You are ordained to proclaim, but always remember that you must be the first hearer of the word which you proclaim and that you remain open to what the parishioners hear in the Gospel. You are ordained to pray for others and to bless them, but remember that you also need the blessing and the prayer of the community. You are ordained to lead, but you must also be willing to be lead by the people you serve.
The opposite of a clerical church is the model of St. Paul, where he says that the church is one body with many members. A body where all members have equal worth. The head is not superior to the body and the eyes are not more important than another organ. All need each other and if one suffers, then all members suffer. If we can be priests like this, then we will be able to regain the credibility of the.

You are also ordained in a global context of fast changes. Sometimes we say scornfully that the only constant is that everything constantly changes. Taken at its core, all changes are merely external changes in technology and science. Today we live in what is called a ‘knowledge economy.’ Knowledge alone is insufficient to see a righteous person. The fast changes and developments benefit the rich and the powerful. Because, even though the damaging causes of climate change emerge from the rich and powerful countries, it is still the poor and nature who have to pay the price. Your choice of the reading from Isaiah 6 shall be for you an encouragement to help the poor, not to succumb to the fast changes and the lifestyle of the rich. Ever since pope Francis, we cannot limit the proclamation of the Gospel to humans, but the whole of creation needs to be liberated from the powers of death and the culture of death.

You are also ordained within a local context where the harvest is great but the labourers are few. There is much to do in our diocese, but remember: you are not superman, neither a messiah. When, as a young priest, I wanted to tackle four or five issues simultaneously, Bishop Zichem would smile and ask: “You do want to have a long and happy priesthood?” I did not understand at all what he meant and kept looking at him interrogatively. He then said: “God will give you enough time to do what He wants.” Ultimately it comes down to being happy as a priest and that you make others happy with your life.

I wish you a long and happy priesthood!

Download here in PDF