Saturday 21 October

Op zondag 30 juli jl. herdacht mgr Wim de Bekker dat het die dag precies 12,5 jaar geleden was dat hij tot bisshop werd gewijd. Dit heeft hij diezelfde zondagavond gevierd in de tuin van het Bisschopshuis met vele vrienden en kennissen. Mgr De Bekker memoreerde bij die gelegenheid ook dat het op 16 augustus precies veertig jaren was dat hij in Suriname verblijft. De toespraak die mgr De Bekker die avond heeft gehouden heeft hij ons toegestuurd voor plaatsing op de website.

Het was op 30 januari 2005 dat mgr Ad van Luyn, bisschop van Rotterdam, mgr Lawrence Burke, voorzitter van de Antilliaanse Bisschoppenconferentie (AEC) en mgr Edward Gilbert, aartsbisschop van Port of Spain, mij tot bisschop wijdden in de vervallen kathedraal van Paramaribo. Het werd een groots feest voor heel Suriname. Er ging heel wat door mij heen toen ik op de zetel werd geplaatst. Ik besefte mijn verantwoordelijkheid voor de kerk van Suriname. De tijd is omgevlogen en er is veel tot stand gebracht. Tot mijn 75e verjaardag mocht ik actief zijn waarop op 30 mei 2014 pater Toon te Dorsthorst tot Apostolisch Administrator werd benoemd en ik de eretitel kreeg van Emeritus Bisschop van Paramaribo. Mijn rol was uitgespeeld.

Terugblikkend begon mijn loopbaan te Rotterdam op Katendrecht als onderwijzer, voorafgaand aan de militaire dienst in 1960, waar ik vertaler Russisch werd, totdat ik in september 1962 in vaste dienst trad van het katholiek onderwijs. Gelijktijdig werd ik gevraagd om handenarbeid te geven op de kweekschool die ik 2 jaar van te voren had verlaten. In 1965 verhuisde ik naar Heerlen in Zuid-Limburg, tot ik naar de Universiteit te Nijmegen ging (1968). Daar gaf ik naast de studie eerst lichamelijke opvoeding op een lagere school en maatschappijleer op een Mavo. Ik behaalde het doctoraal Culturele Anthropologie en ten tweede het doctoraal Sociale Anthropologie, tevens de eerstegraadsbevoegdheid Maatschappijleer. Een paar postdoctorale studies over kredietwezen deed ik hierna en behaalde een postdoctoraal diploma.

In 1976 kreeg ik de opdracht voor een onderzoek naar de onderwijssituatie op de scholen die door de Pater Ahlbrinck Stichting werden geleid. Dit resulteerde in een aanstelling per 16 augustus 1977, 40 jaar geleden, als consulent inspecteur. Dus 16 augustus bestond de inspectie van het RKBO ook 40 jaar. Een dag om niet te vergeten. Intussen in 1986, was de binnenlandse oorlog uitgebroken en was het voor mij niet meer mogelijk naar de scholen in het binnenland te gaan, althans in het marrongebied. West-Suriname met Tibiti Sabana, Kalebaskreek, Corneliskondre, Donderskamp, Tapoeripa, Washabo, Section en Apoera waren nog open tot 1991, maar toen begonnen daar de acties georganiseerd door de legerleiding met de Tucayana, Anguila’s en Koffiemakka. Paramaribo was een vluchtplaats geworden voor de Marrons vanaf 1986. De directieplaats bij de Pater Ahlbrinck Stichting kwam vacant en het bestuur stelde mij aan: 14 jaar mocht ik de PAS leiden in de moeilijke periode van de oorlog en de na-oorlogse wederopbouw. De PAS groeide aan tot 34 werknemers totdat ik overdroeg in 2001. Intussen had ik in 1983 mgr. Zichem gevraagd naar de mogelijkheid van priester worden zodat ik dieper kon gaan in de gesprekken met de leerkrachten. “Ja,” zei monseigneur dat is mogelijk en “zelfs Ambrosius is nog bisschop geworden.” Ik studeerde flink bij o.l.v. Peter Sjak Shie, Bertus Roest, Piet van Rengs en Joop Vernooij en ik deed nog een half jaar missiologie aan de universiteit van Nijmegen onder prof. Camps. De priesterwijding was op 25 mei 1985. Ik werd per 1 september 1986 benoemd aan de St.-Alfonsuskerk als pastoor. Directeur van de PAS en pastoor van de Alfons. Ik heb met plezier gewerkt. Per 1 juli 1995 werd ik benoemd tot Vicaris-generaal van het Bisdom. Drie volle taken. Hoe ik het gedaan heb weet ik niet maar het lukte tot 1 september 2001. De directie van de PAS droeg ik over aan de heer Essed en ik kon mij concentreren op het kerkewerk. Het was of de voorzienigheid een rol speelde, want op 31 december 2002 werd mgr Aloysius Zichem getroffen door een herseninfarct en kwam alle zorg voor het Bisdom op mij neer. Ik werd tot Diocesaan Administrator van het Bisdom aangesteld tot de Bisschopsbenoeming op 12 november 2004 met de wijding op 30 januari 2005. Vandaag dus 12½ jaar geleden.

Verder was ik lid van de Diocesane Catechetische Commissie, de diocesane Liturgische Commissie, lid van het Bestuur van de Vereniging Forum NGO’s, Comparant oprichter van de Stichting Marriage Encounter, comparant oprichter van de Stichting Dagopvang voor bejaarden en veilig wonen, de Mantel, Adviseur van de Stichting Dagopvang voor bejaarden en uiteindelijk beschermheer van de Mantel. Comparant oprichter Stichting Jongeren Opvang Suriname (JOS), Voorzitter van de Curia, voorzitter van de REA, Lid van het Comite Humanitaire Assistentie, Lid van de Interreligieuze Raad in Suriname (IRIS), afwisselend voorzitter en vice-voorzitter van het Comite Christelijke Kerken (CCK), lid van de Antilliaanse Bisschoppen Conferentie, Lid van de commissie Family & Life van de AEC, Lid van het Permanent Board van de AEC, Lid initiatiefgroep Gezond gezinsleven, Lid van de commissie Justice and Peace van de AEC, Liaison Officer Inter Religious Dialoge van de AEC. Nu nog ben ik voorzitter van de Commissie Justitia et Pax van het Bisdom en zit ik in het bestuur van de Stichting Bevordering Devotie Petrus Donders.

Als Vicaris-generaal al was ik begonnen met de vernieuwing van de Kanselarij. Mgr Zichem kon deze Kanselarij nog inzegenen in november, vlak voor zijn herseninfarct. Veel hebben we tot stand kunnen brengen. De Grote Pastorie en alle gebouwen aan de Gravenstraat werden gerestaureerd en vernieuwd, de Kathedraal werd aangepakt, in de Wulfinghstraat werd de Koorschool ingericht en het Surinaams Conservatorium gehuisvest. Het Patronaat werd tot toneelschool verheven en verbouwd. De Hermitage kwam tot stand en werd een aangename plek voor vergaderingen en feesten. Vanaf 1991 werd er gewerkt aan Batavia. De aandacht en devotie voor Petrus Donders werd gestimuleerd en er werd daar veel werk verzet. Batavia was nauwelijks herkenbaar meer na de oorlog. Met de inzet van Richard Boldewijn is daar veel tot stand gekomen. De plaats werd helemaal omgeven door een dijk, er werden visvijvers aangelegd, huizen werden gebouwd, de restanten van het oude internaat en van de onderwijzerswoning werden veranderd in pelgrimshuis, werkplaats en regiowoning. Een nieuwe kerk werd gebouwd. Electriciteitsnet en waterleiding netwerk werden aangelegd. Uiteindelijk ook een kruisweg met prachtige kruiswegstaties gerealiseerd door Leo Wong Loi Sing. Voor het vervoer waren de boten Sermarie, Peerke I en Peerke II gerestaureerd en gebouwd. Voor de zwerfjongeren werd het oude RKBO gebouw aan de Keizerstraat gerestaureerd en daar waren ze gelukkig. Met de komst van Prospere Nispel werd een nieuwe weg gekozen voor het CPI en werden de toekomstige leerkrachten opgeleid voor een nieuwe toekomst. Het lukte om bij het CPI een Christelijke Havo op te richten. Daarmee werd het niveau van de leerkrachten ook opgetrokken.

In de districten en het binnenland konden nieuwe kerken worden opgericht. De kerk van Albina werd gebouwd en ingezegend. Evenals de kerken van Peto Ondro, Canawapibo en Gengeston. Al eerder was de Alfonskerk verbouwd en groter geworden en het nabij gelegen MOB-gebouw, het vroegere klein-seminarie werd verbouwd tot de Mantel.
Opdat het religieuze leven in ons Bisdom bleef bestaan werden de Blauwe Zusters uitgenodigd zich in Suriname te vestigen. De oude congregaties werden uit ons land teruggetrokken. Nu zijn er de zusters uit Indonesie, naast de Blauwe Zusters en vele lekenbroeders en zusters die opleidingen volgden bij de Dienst voor Geloof, Cultuur en Communicatie. Ik mocht nog de Nigeriaanse priesters Romanus Ebonyi en Iyke Ugwu wijden. En op 6 april 2014 werd de kathedraal verheven tot Basiliek.
Al deze inspanningen leidden in 1998 tot de benoeming in de orde van lid van de orde van Oranje Nassau en Ridder in de orde van de Gele Ster.

We danken God voor zijn bemoediging en steun en dank aan de talloze diocesane en parochiemedewerkers. Bedankt allemaal.
+W. de Bekker