Saturday 21 October

Mgr Choennie wijdt St.-Petruskerk

Wijding St. PetruskerkWe vertrokken om half zes ’s morgens en de bus met de bisschop zelfs al om vijf uur, maar dat moest wel, want een reis van anderhalf uur in de auto en dan nog een uur met de boot vanaf Boskamp of Coppenamepunt laat je niet veel keus. Als je tenminste rond 10 uur een plechtigheid wilt starten zoals het wijden van een nieuwe kerk in een inheemsendorp aan de Coppenamerivier, een kwartier verder varen dan Batavia. Veel tijd om na te denken over het wonderlijke van een Blijde Boodschap van 2000 jaar geleden, verkondigd door een timmerman uit Nazaret die het wereldbeeld compleet zou veranderen. Ga en onderwijs alle volkeren en maak ze tot mijn leerlingen. In alle uithoeken van deze aarbol, tot zelfs in de diepe binnenlanden van ons land. Met als resultaat: de zoveelste RK-kerk, ver van de hoofdstad.

Van school- naar kerkgebouw
Daaraan moest ik denken toen ik in de boot zat afgelopen zondagmorgen, op weg naar Kalebaskreek, waar mgr Choennie een nieuwe kerk zou wijden. Kalebaskreek was het doel van de reis: een stil en vredig dorp dat jarenlang heeft uitgekeken naar een eigen kerkje, i.p.v. een gemeenschapszaal die daarvoor werd gebruikt. Toen het dorp eindelijk een echte school kreeg met zes lokalen kwam het stenen gebouw dat jarenlang als school diende vrij en was het logisch dat dat voortaan als kerk zou dienen. Pater Kross komt al jaren op Kalebaskreek aan de Coppenamerivier, en Donderskamp en Corneliskondre aan de Wayombo en hij had er gelijk oor naar toen het dorp voorstelde het schoolgebouwtje om te toveren tot kerk. Maar het was makkelijker gezegd dan gedaan. Renovatie en ombouwen kosten geld en het heeft dan ook een aantal jaren geduurd voor de pater en zijn dorpsparochie het voor elkaar kregen de centen bij elkaar te sprokkelen, vooral mede door gulle sponsors.

Een opdracht van 2000 jaar geleden
Maar dat zou ik allemaal pas later te horen krijgen. Wat mij tot nadenken stemde was de boodschap van onze Gezalfde, de Zoon van de levende God, die zijn mannen de verzekering gaf dat Hij met ze zou zijn, elke dag, tot het eind. En dat Hij zijn apostelen er op uitstuurde om het Evangelie onder alle volkeren te verkondigen. Alle volkeren in alle uithoeken van deze planeet. Dus ook de Inheemsen van het binnenland van Suriname, ook die van Kalebaskreek. Een opdracht aan zijn mannen van 2000 jaar geleden en die hebben dat uitgevoerd, die verkondiging aan alle volkeren. En vandaag gingen wij de zoveelste RK-kerk in het binnenland wijden, overeenkomstig de wens van de Rabbi van 2000 jaar geleden. Als we de twee millennia de revue laten passeren, dan kunnen we niet anders dan tot de conclusie komen dat de Man uit Nazaret woord heeft gehouden, al 20 eeuwen lang. Met bergen problemen tot complete breuken toe, maar de kerk die Hij aan Simon Petrus toevertrouwde bleef stand houden, bleef overeind, lang nadat allerlei andere organisaties en culturen ter ziele waren gegaan.

De rechten van Inheemsen
Mgr Choennie had het in zijn preek in dat tjokvolle kerkje dan ook over de ontrouw van zovele regeringen die maar niks deden om de grondenrechten van de Inheemsen eindelijk een keer te regelen, nadat de Indianen – zoals ze vele eeuwen hebben geheten – hier al vele duizenden jaren hadden gewoond en geleefd. Hij kwam in feite terug op zijn preek in de kathedraal, b.g.v. de dag der Inheemsen op 9 augustus jl. Dat het de hoogste tijd werd dit varkentje een keer te wassen en dat de Inheemsen eindelijk kregen waar ze recht op hadden, nl. hun grondenrechten.

Op rots gebouwd
Ik kon niet anders dan denken aan de verzekering die Jezus gaf aan Petrus, toen Hij Petrus die naam gaf, Petrus = steenrots. “Jij bent voortaan Petrus en op deze steenrots zal ik mijn kerk bouwen en de poorten der hel zullen haar niet overweldigen!” Die garantie schoot me te binnen in dat uurtje varen van Coppenamepunt naar Kalebaskreek. In onze boot zaten ook leden van de bisschopsband, compleet met hun drums en andere intrumenten. Zij zouden voor de begeleiding en de vrolijkheid zorgen. Een kerk wijden is vooral een gróót feest, omdat we voortaan een vaste, speciaal ingerichte plek hebben waarin we God kunnen loven en prijzen en vooral bedanken voor al zijn stromen van zegen. U kunt zich mijn verbazing voorstellen toen de bisschop het naambord van de kerk onthulde: St. Petruskerk, compleet met de tekst die we ook in het evangelie tegenkomen: Ik zal met jullie zijn tot het einde! We hebben dus niet alleen de St. Petrus en Paulusbasiliek in de hoofdstad, maar nu ook de St. Petruskerk te Kalebaskreek.

Hulp van overal
De kerkwijding plus Eucharistieviering duurden een kleine drie uur in een tjokvolle kerk waaraan vooral de dorpelingen zelf hadden gewerkt. Onder leiding van aannemer Patrick Dundas uit Paramaribo. Alles moest uit de hoofdstad komen en het is niet anders dan Gods werk dat er gulle donors waren die o.a. het transport van bouwmaterialen uit de stad hebben bekostigd. Met vrijwilligers die er vele zaterdagen en zondagen aan hebben gegeven om dit gebedshuis tot stand te brengen.

Van hieruit wensen wij de de parochianen van de St. Petruskerk dan ook veel devotie en geloof toe met deze mooie aanwinst voor het dorp.

Door: Henri Bettencourt

Bron: Omhoog, Editie nr: 34